Categorie archief: Coaching

Diagnose burn-out, mijn verhaal

burned out candle

32 jaar en burned-out. Daar zat ik met mijn goed gedrag twee weken huilend op de bank. Mijn lichaam en geest wilden niet meer. Het enige wat ik kon was op de bank liggen en tranen laten vloeien. Ik wist niet dat een mens zoveel tranen kon produceren en zo uitgeput kon zijn!

 

Hoe kwam ik aan die bun-out? Doorgaan, vooral doorgaan en niet stoppen om na te denken, iets te verwerken of voor mezelf te doen. Ik kwam op plaats 1000 of zo, ieders behoefte was belangrijker dan die van mij, want ik was jong en sterk en ik draaide nergens mijn hand voor om: drie kinderen opvoeden, voor het grote deel in mijn uppie, want manlief werkte veel in het buitenland, 24 uur werken, overblijfmoeder, ouderraad, sporten 5 keer per week want ik moest slank en strak in het vel zitten, het huishouden, (elke dag stofzuigen en werd de keuken gedweild!), perfectionistisch ook. Als je iets doet, doe het dan goed zou zo op een tegeltje geplakt mogen worden! Had iemand hulp nodig, geen probleem dat fix ik wel. Verlies van dierbaren of een ernstige situatie of ziekte? Doorgaan, vooral doorgaan! Mensen hebben erger meegemaakt dan dat ik nu meemaak.

 

Ja dan ben je 32 jaar, de tranen vloeien als vanzelf en zijn niet te stelpen. Mijn lichaam was op, mijn hoofd was overvol maar ik kon niet nadenken, daar was ik te moe voor. Zelfs te moe om bewust te huilen, dat gebeurde gewoon. Net alsof die tranen niet meer in mijn hoofd pasten.

Dan begint het ontrafelen, de weg naar boven zoeken uit een ongelooflijk diep gat. Waar is die verdomde ladder?! Die was de eerste weken echt zoek! Het heeft ook even geduurd voordat ik de juiste hulp had gevonden en daarmee ook het begin van de ladder! Met elke tree die ik ontdekte, ontdekte ik ook een stukje van de persoon die ik eigenlijk was, de persoon die ik had verstopt onder de pleaser, de harde werker, de perfectionist, de ja-zegger, de persoon die door iedereen aardig en leuk gevonden moest worden.

Bij elke tree die ik nam kwam onverwerkte s***t naar boven, die verwerkt moest worden. Ik kwam erachter dat je niet overal overheen kon stappen of dat het niets is. In die 32 jaar was ik te vaak, over pijnlijke en stressvolle zaken heen gestapt. Zaken weggestopt, ze proberen te negeren en te verbergen achter een uitbundige lach, een gekke opmerking en klaar te staan voor iedereen die me nodig had. Want dat is wat ik dacht dat van me werd verwacht. Echter iedereen om me heen verwachte iets anders van mij en vaak was dit, ook nog tegenstrijdig. In de loop van de jaren waren er signalen dat het verkeerd ging. Dat ik in standje overleven zat in plaats van te leven. Mijn lichaam heeft me vaak proberen terug te fluiten, zelfs in mijn tienerjaren, kwam ik achter. Echter was mijn antwoord telkens: “Doorgaan, vooral doorgaan!”

Bij elke tree kreeg ik ook steeds meer het besef dat ik mezelf helemaal kon opbouwen zoals ik wilde zijn. Zoals het bedoeld was dat ik zou zijn. Zonder alle oordelen, raadgevingen en andere, hopelijk goedbedoelde, opmerkingen die in de loop van de jaren mijn handelen hadden beïnvloed. Ik stond mezelf eindelijk toe om te gaan leven naar mijn eigen voorwaarden en iemand te zijn waarop ikzelf zou kunnen vertrouwen om het goede voor mij te doen. Gelukkig ben ik de juiste hulpverleners tegengekomen die me in mijn zoektocht naar mezelf hebben begeleid. Zo dankbaar voor deze mensen!

 

Acht jaar later, op mijn 40ste, heeft dit me doen besluiten om mensen te gaan helpen op dit vlak. Ik ben ervaringsdeskundig maar weet ook dat goede professionele hulp in de begeleiding een must is. Dus ik ben gaan studeren. Het was een stap met balans en keuzes maken. Ik durfde het aan omdat ik mijn grenzen had ontdekt, en wist hoe ik ze moest bewaken. Ik was me bewust dat ik altijd met mezelf door een deur moest passen en niet persé met iemand anders, wat wel een bewuste keuze kan zijn.

 

Sinds mijn herstel heb ik mijn oude motto “Doorgaan, vooral doorgaan” aangepast naar “Doorgaan, vooral doorgaan met leven vanuit rust en in balans!”

Een drukke ‘goed voor jezelf zorgen’ dag

Druk, druk, druk!

Wat hebben we het toch druk. Alles moet snel, alles moet nu. We komen om in de deadlines en lopen van de ene (virtuele) meeting naar de andere. Zonder stoppen, zonder pauze, zonder goed voor ons zelf te zorgen want we hebben het te druk om voor het belangrijkste goed te zorgen om al die deadlines te halen, namelijk jezelf!

Goed voor jezelf zorgen

Goed voor jezelf zorgen begint bij gezond eten en drinken, voldoende rust (lichamelijk en geestelijk) en lichaamsbeweging (liefst in de natuur). Dit begint ‘s morgens al als je op staat en eindigt met een goede nachtrust of begint met een goede nachtrust en eindigt met een goed naar bed gaan ritueel.

Rustig wakker worden en tijd nemen voor jezelf door bijvoorbeeld een korte meditatie zoals de bodyscan te doen en/of stil te staan bij wat je die dag mag doen is een goed begin. Samen met je gezinsleden ontbijten is een mooi begin van de dag.

Wanneer je het druk hebt schiet juist de lunchpauze, een goed-voor-jezelf-zorgenmoment, er vaker bij in. “Oh ik eet mijn boterhammetje wel tijdens het maken van het verslag.” Maar als je weet dat volgens onderzoek wij maximaal 90 minuten de boog gespannen kunnen houden? En dat wanneer we eten tijdens een andere activiteit we niet werkelijk beseffen dat we gegeten hebben en dus meer kans hebben op gewichtstoename omdat we geen goed signaal krijgen dat we genoeg gegeten hebben? Is doorwerken tijdens de lunch dan wel zo’n goed idee?

Als je weet dat volgens onderzoek wij regelmatig van onze bureaustoel moeten komen voor lichaamsbeweging. Is acht uur blijven zitten dan wel een goed idee?

Pauze wat houdt dit in?

Pauze is een tijd waarin je je energieniveau omhoog brengt, voedsel tot je neemt en/of lichte lichamelijke inspanning doet die er voor zorgt dat je brein rust krijgt en je daarna fris en fruitig weer verder kan. Pauze is goed voor jezelf zorgen.

De lunchpauze.

Doorgaans een half uur om met gebruik van al je zintuigen te genieten van je eten. Te ontspannen en even de benen te strekken door bijvoorbeeld een wandeling te maken, liefst in de frisse buitenlucht en met aandacht in het moment voor je omgeving door al je zintuigen te gebruiken en bewust te ademen.

De vijfminutenpauze (ook wel plaspauze of koffie-haal-pauze).

Een mini pauze waarbij je elk uur even vijf minuten afschakelt en weg van je bureau loopt om je energieniveau omhoog te brengen en je brein een kans te geven om alles te verwerken en op een rijtje te zetten. Je zult zien dat je je taak sneller af hebt. Je wordt minder snel moe en na die vijf minuten rust/iets anders doen pak je, fris, je taak weer op. Ook in lange vergaderingen is het een aanrader om na een uur een pauze in te lassen om alle deelnemers fris te houden. In deze pauze kun je ook even een minuutje nemen om je aandacht naar je ademhaling te brengen om echt even je brein rust te gunnen.

De micropauze.

Een micropauze is een pauze korter dan één minuut. Je loopt niet fysiek weg van je taak maar je neemt even een mentale break van je taak door je aandacht te verzetten naar iets anders dan waar je mee bezig bent. Hierdoor krijgen je hersenen weer even tijd om alles te verwerken en op een rijtje te zetten en je krijgt weer energie om verder te gaan. Dit kan in een vergadering even een grapje maken zijn waarom gelachen kan worden of tijdens bureauwerk even uit het raam kijken om te zien wat die vogel op het hek toch aan het doen is. Een prachtige pauze om even een energie boost te krijgen.

Pauzeren door de dag maak het je eigen! En dan komt de avond.

Voor een goede nachtrust is het zaak dat je op tijd begint met afschakelen. Dit kun doen door enkele uren voor je naar bed gaat je telefoon op niet storen te zetten (tip: stel het automatisch in!), de lichten te dempen en niet meer met werk bezig te zijn. Verder is het handig om geen cafeïne houdende dranken meer te nuttigen en ook geen alcohol. Cafeïne pept je op en ondanks dat alcohol je kan helpen om sneller in slaap te vallen, slaap je meestal niet diep na de consumptie ervan. Dus wanneer je slecht slaapt is een mok warme (anijs)melk of milde kruidenthee (kamille) een betere optie. Je lichaam begint dan langzaam aan het idee te wennen dat het mag afschakelen en begint zich voor te bereiden om te gaan slapen. Een lekkere warme douche met bijvoorbeeld een douchegel met lavendel is ook een goede tip. Lavendel staat bekend om zijn rustgevende werking.

Lig je lekker tussen de lakens dan kun je nog om je dag af te sluiten drie momenten in je dag benoemen waar je positieve gevoelens over hebt, dankbaar voor bent en/of trots op bent. Geef ze alle drie aandacht door ze te benoemen en te herbeleven. Je kunt hierna er voor kiezen om bijvoorbeeld nog een bodyscan te doen of anders verplaats je aandacht naar je ademhaling terwijl je in je favoriete slaaphouding gaat liggen. Komen er gedachten dan laat je die als een wolkje aan je voorbij gaan en brengt je aandacht terug naar je ademhaling. Welterusten!

 

Molshoop, heuvel of berg?

Hoe een heuveltje een berg werd …

Enkele jaren geleden liep ik voor de gezelligheid een rondje mee over de golfbaan met manlief. Hij speelt al golf sinds zijn veertiende.
We kwamen bij een tee aan en mijn man vertelde dat hij dit een moeilijke hole vond want er was een heuvel waar hij overheen moest en dat lukte keer op keer niet. Het was een par 3 en zover stond de vlag niet. De heuvel leek ook niet groot zo te zien. Hm?

…en toch een molshoop blijkt te zijn.

Ik vraag hem: ‘Hoe ver kan jij de bal slaan op de driving range?’ ‘Bijna 200 meter.’ antwoordt manlief. ‘Hoe hoog komt die bal dan in de lucht vergeleken met die heuvel?’ vraag ik vervolgens. ‘Ongeveer 1,5 tot 2 keer zo hoog.’ Antwoordt hij. ‘Oké, waarom is die heuvel dan een probleem? Je hebt de richting van de vlag, je weet dat de green kan bereiken in één slag want je kan die afstand slaan en ook de hoogte van de heuvel is geen probleem in die ene slag want je zegt dat je minimaal 1,5 keer de hoogte behaald. Gebruik het voordeel dat je naar de bal moet kijken als je afslaat en verbeeld je dat het een rechte baan is zonder heuvel, want die doet er niet toe op dit moment. Toch?’ zeg ik tegen hem. ‘Als je het zo feitelijk bekijkt klopt dat wel ja.’ antwoordt hij bedenkelijk. ‘Probeer het eens’ zei ik. Manlief doet wat lacherig maar gaat staan en concentreert zich op de bal en zijn afslag mompelt dat het een rechte baan is en slaat af. De bal gaat hoog over de heuvel maar we zien de bal niet landen. Als we over de heuvel lopen ligt de bal aan de rand van de green. Manlief is zo blij en zegt: ‘It is all in the mind eh?
Sindsdien is deze hole en vergelijkbare geen probleem meer voor hem.

Bewust zijn

In zijn gedachten was die heuvel een onoverkomelijke berg ondanks dat hij alle skills heeft om er overeen te komen. Toen hij bewust was dat hij die skills heeft wordt de heuvel gereduceerd tot een molshoopje.

Soms is het fijn om met iemand te praten die je laat zien dat jouw bergen niet zo groot en woest zijn als jij ze in je brein maakt. Dat is ook onderdeel van coaching.

Ja ik mag balen en verdrietig zijn!

Hoe vaak ik in een gesprek hoor dat de persoon voor me vindt dat ze niet verdrietig mogen zijn van zichzelf of een baaldag mogen hebben! Want dat doe je toch niet, stel dat je in die emotie blijft hangen dan is alle rust die je hebt opgebouwd in een keer weg, ben je terug bij af, denkt men.

Mijn devies is ga er voor!

Wanneer je er behoefte aan hebt baal als een stekker en doe het goed. Om arm het! Geef jezelf toestemming om te balen op een tijdstip en plek waar je je veilig voelt en ga er voor! Trek je favoriete baalpyjama aan, nestel je op de bank met een warme chocolade melk, tissues bij de hand, zet je favoriete baalfilm op en geniet van het balen. Laat de emoties heerlijk stromen. Jank, huil en snotter!

Een raar advies hoor ik je denken?

Is dat wel zo, een raar advies? Wanneer je uitgaat van de wetenschap dat alles wat je aandacht geeft groeit dan is het zo raar nog niet.
Vechten tegen emoties is een negatieve vorm van aandacht geven. Dat doe je als je niet mag balen of verdrietig zijn. De emotie blijft knagen en je blijft er in je gedachten mee bezig. Het bouwt en groeit van binnen en het blijft borrelen tot dat het als een vulkaan uitbarst. Heftiger en op een moment waar je meestal geen controle meer over hebt.

Wanneer je jezelf toestemming geeft om die emotie wel te mogen voelen en liefdevol te omarmen op een tijdstip en plek waar je je veilig voelt, dan creëer je weer ruimte om verder te kunnen met de volgende stap in je leven.
Het is een uiting van zelfliefdeGoed voor jezelf zorgen, erkennen dat je mens bent die mag balen en die zich verdrietig mag voelen, met of zonder aantoonbare reden. Je geeft jezelf ruimte om je emoties te onderzoeken, je wonden te likken en met compassie voor jezelf te zorgen. De emoties worden niet aangewakkerd maar erkend, geuit en verzorgd zodat je ze kunt laten helen. Zo heb je weer ruimte gemaakt om verder te gaan.